توسعه میادین نفتی را فدای “لابی‌های سیاسی” نکنید

به گزارش رصد انرژی ، پنجمین نشست کافه انرژی با حضور خبرنگاران و کارشناسان حوزه نفت و انرژی با موضوع بررسی آخرین وضعیت توسعه میادین نفتی کشور برگزار شد.

در این نشست، ابتدا به وضعیت میدان مشترک آزادگان پرداخته شد. میدانی که بزرگ‌ترین میدان مشترک نفتی ایران است و مخزنی مشترک با میدان مجنون در عراق دارد. در حالی که در عراق، ظرفیت تولید از میدان مجنون به 400 هزار بشکه رسیده و توسعه این میدان با سرعت برای رسیدن به ظرفیت تولید 600 هزار بشکه نفت در روز با همکاری شرکت‌های مطرح بین‌المللی در حال انجام است؛ در ایران توسعه آزادگان، علی‌رغم تعیین تکلیف روی کاغذ، اما در عمل در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

در ماه‌های اخیر در حالی که کشور درگیر جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل بود، واگذاری میدان آزادگان برای توسعه یکپارچه به شرکت دشت آزادگان اروند صورت گرفت و این شرکت موظف شد طی بازه زمانی 18 ماه، افزایش ظرفیت 40 هزار بشکه‌ای را در این میدان محقق کند.

شرکت پتروپارس، فاز نخست توسعه این میدان را تا رسیدن ظرفیت تولید به مرز 230 هزار بشکه انجام داده، اما ادامه توسعه این ظرفیت در دست شرکت دشت آزادگان اروند با سهامداری عمده بانک‌ها است و همانطور که در دو سال اخیر (از زمان امضای قرارداد توسعه یکپارچه آزادگان با شرکت دشت آزادگان اروند تاکنون) هیچ اقدام موثری از سوی این شرکت برای توسعه این میدان مهم صورت نگرفته، بیم آن می‌رود که یک سال و نیم دیگر (18 ماه) به این وقت‌کشی اضافه شود و این شرکت نه در تأمین منابع مالی موفق عمل کند و نه صلاحیت فنی موثری را برای توسعه ظرفیت میدان به منصه ظهور بگذارد.

این اتفاقی که برای میدان آزادگان و به‌نوعی قفل شدن فرآیند توسعه آن افتاده، از یک رویکرد غیرفنی و سیاسی در دولت قبل در امضای قرارداد با یک شرکت با محوریت بانکی آغاز شد و در دولت فعلی، با تنفیذ قرارداد ناشی از لابی‌های سیاسی و فشارهای بیرون از وزارت نفت، ادامه یافت.

آنطور که خبرنگاران و کارشناسان در نشست کافه انرژی مطرح کردند، شنیده‌ها از زبان مدیران فعلی صنعت نفت نیز حاکی از اجبار برای تنفیذ قرارداد با این شرکت، در پی لابی‌های سیاسی خارج از وزارت نفت بوده است. در این صورت، پیش‌بینی می‌شود در پایان این دولت یا آغاز دولت پانزدهم، در شرایطی که شرکت دشت آزادگان اروند، اقدام موثری برای توسعه آزادگان صورت نداده باشد، این قرارداد نیز ابطال و دوباره شاهد فرآیند بلاتکلیف توسعه بزرگ‌ترین میدان مشترک نفتی ایران باشیم؛ این درشرایطی است که در حالتی خوشبینانه‌، دچار برداشت‌های متفاوت حقوقی از شرایط قرارداد و کشیده شدن کار خلع ید یه پروسه قضایی و حقوقی نباشیم.

در ادامه این نشست، به وضعیت توسعه میدان نفتی آب تیمور پرداخته شد؛ یک نمونه جدید که در صورت ادامه لابی‌گری‌های سیاسی و غیرفنی برای واگذاری آن به یک شرکت خارجی کاغذی و ناشناخته، وضعیتی مشابه آزادگان پیدا خواهد کرد.

در این نشست، به ظرفیت‌های بالقوه میدان نفتی آب‌تیمور اشاره شد؛ این میدان نفتی مستقل به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ظرفیت‌های توسعه‌نیافته صنعت نفت ایران شناخته می‌شود و مطالعات مختلف طی سال‌های گذشته از امکان افزایش چشمگیر تولید این میدان سخن گفته‌اند.

در روزهای پسابرجام، شرکت‌های مطرحی چون مرسک دانمارک و لوک‌اویل روسیه برای توسعه این میدان ابراز تمایل کرده بودند و حتی مطالعاتی به منظور افزایش ظرفیت تولید میدان از 60 هزار بشکه به 450 هزار بشکه انجام شد.

بررسی خبرنگاران رسانه‌های رسمی کشور که در نشست کافه انرژی به اشتراک گذاشته شد، نشان می‌دهد این میدان مهم نفتی در آستانه واگذاری به شرکت ترکیه‌ای VEO International است؛ شرکتی که هیچ رزومه مشخصی در زمینه نفت و توسعه میادین نفتی نداشته و بررسی سایت رسمی این شرکت نشان‌دهنده فعالیت آن در زمینه پروژه‌های تصفیه فاضلاب بوده است.

تجربه‌های گذشته صنعت نفت ایران نشان داده واگذاری پروژه‌های عظیم و راهبردی به مجموعه‌های فاقد سابقه کافی، می‌تواند سال‌ها توسعه میادین را به تعویق بیندازد و هزینه‌های سنگینی به کشور تحمیل کند.

انتظار خبرنگاران از مجموع صنعت نفت کشور، بیان شفاف ابهامات توسعه این میدان است؛ تلاشی که از سوی برخی خبرنگاران برای شفاف‌سازی تا امروز ناکام مانده و در نشست کافه انرژی، از عدم همکاری شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب برای بیان وضعیت شفاف توسعه میدان نفتی آب تیمور انتقاد شد.

آنچه با بررسی وضعیت فعلی میدان آزادگان و پیش بینی وضعیت آینده میدان آب تیمور، در نشست کافه انرژی مطرح شد، خبرنگاران متفق‌القول بر این باورند که باید وضعیت میدان آزادگان به طور مستمر مورد رصد رسانه‌ها و اطلاع‌رسانی شفاف شرکت ملی نفت ایران قرار گیرد تا در صورت عدم اقبال شرکت دشت آزادگان اروند در توسعه این میدان، از ادامه وقت‌کشی در توسعه بزرگ‌ترین میدان مشترک نفتی کشور جلوگیری شود.

همچنین وضعیت واگذاری و توسعه میدان آب تیمور باید به صورت شفاف از سوی شرکت ملی نفت ایران و شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب تشریح شده و از واگذاری این میدان مهم و پرپتانسیل کشور به یک شرکت فاقد صلاحیت فنی جلوگیری شود.

در مجموع، باید جلوی فدا شدن توسعه میادین نفتی، پای لابی‌گری‌های سیاسی و فشارهای خارجی به صنعت نفت، گرفته شود؛ چرا که این میادین، انفال بوده و امانت در دست مدیران صنعت نفت هستند و نباید منافع ملی پای منافع سیاسی و شاید اقتصادی فردی و گروهی ذبح شود.

انتهای پیام/